கூகூஷ்: தாரா தெஹ்லவி விமர்சனத்துடன் கூகூஷின் ஒரு பாவக் குரல் – ஈரானிய ஐகானின் அசாதாரணக் கதை | சுயசரிதை மற்றும் நினைவுக் குறிப்பு

ஐநம் நாட்டின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான பெண் பாப் நட்சத்திரத்தின் பெயரை நீங்கள் ஈரானியரிடம் கேட்டால், அவர்கள் கூகூஷ் என்று சொல்வார்கள். வேறு யாரும் நெருங்குவதில்லை. ஆறு தசாப்தங்களாக புரட்சி, அடக்குமுறை மற்றும் நாடுகடத்தலில், கூகூஷ் ஒரு பாடகராக இருந்து கலாச்சார சின்னமாக மாறியுள்ளார், ஒரு நாட்டின் கொலை செய்யப்பட்ட, சிறையில் அடைக்கப்பட்ட மற்றும் குழப்பமடைந்த கலைஞர்களுக்காக ஒரு நாட்டின் துயரத்தின் அடையாளமாகவும், புரட்சிக்கு முந்தைய ஈரானுக்கும் புலம்பெயர்ந்தோருக்கும் இடையே ஒரு உயிருள்ள இணைப்பு.

கூகூஷ் தனது தந்தை பணிபுரிந்த சிறிய அரங்குகள் மற்றும் காபரே அரங்குகளில் பாடத் தொடங்கியபோது அவருக்கு மூன்று வயதுதான். அவரது பதின்பருவத்தில் அவர் ஒரு திரைப்பட நடிகை மற்றும் ஒரு பேஷன் ஐகானாக இருந்தார். 60 மற்றும் 70 களில், என் அம்மா டீனேஜராக இருந்தபோது, ​​கூகூஷ் எல்லா இடங்களிலும் இருந்தார்: தொலைக்காட்சியில், திரைப்படங்களில், பத்திரிகைகளில், வானொலியில். அவள் தன்னை மீண்டும் உருவாக்கிக் கொண்டே இருந்தாள் – அவளுடைய நடை, அவளுடைய அசைவுகள், அவளுடைய தலைமுடி. (எனது தாயும் அவரது பல பல்கலைக்கழக வகுப்பு தோழர்களும் கூகோஷின் புகழ்பெற்ற விஸ்பி ஹேர்கட்டை நகலெடுத்தனர்.) சிறிது காலத்திற்கு, இந்த தைரியமான, படைப்பாற்றல்மிக்க இளம் பெண், மேற்கத்தியர்கள் ஈரானைப் பார்த்த விதத்தையும், ஈரானியப் பெண்களின் தலைமுறை நவீனத்துவம், பெண்மை மற்றும் பொது வாழ்க்கையை எப்படிப் புரிந்துகொண்டார்கள் என்பதையும் வடிவமைத்தார்.

பின்னர் தி 1979 புரட்சி வந்தது, மற்றும் கலாச்சார ஒடுக்குமுறைகள் மதச்சார்பற்ற கலை மற்றும் இசை நிலத்தடி தள்ளப்பட்டது. 1980 ஆம் ஆண்டில், கூகூஷ் கைது செய்யப்பட்டார் மற்றும் (மற்ற பாடகர்கள் மற்றும் நடிகர்களுடன்) நிகழ்ச்சி, ஒலிப்பதிவு அல்லது பொதுவில் தோன்றுவதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டது. அவள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் இருந்து விலகினாள், ஆனால் அவளுடைய பாடல்கள் தொடர்ந்து நிலத்தடியில் பரவியது, மேலும் எங்கள் பெற்றோருக்கு இருந்ததைப் போலவே எனது தலைமுறையும் அவளுடைய இசையை வாசித்தது: நடனம், துக்கம், காதலிக்க. ஒவ்வொரு இதயமுறிவுக்குப் பிறகும் அல்லது எனக்கு ஒரு பெரிய, வியத்தகு அழுகை தேவைப்படும்போதும் நான் நஃபாஸை மீண்டும் கேட்கிறேன். அவர் அமைதியாகச் சென்ற பிறகும், கூகூஷ் இழந்த ஈரானின் சின்னமாக, அதன் மகிழ்ச்சியான கலாச்சாரம், வளமான கலை வரலாறு மற்றும் அதன் தைரியமான, சக்திவாய்ந்த பெண்மணியாக இருந்தார்.

அவரது நினைவுக் குறிப்பு 1980 ஆம் ஆண்டு கைது செய்யப்பட்டதை ஒரு சட்டக சாதனமாகப் பயன்படுத்துகிறது. தொடர்ச்சியான விசாரணைகளுக்குப் பிறகு, அவள் தனது பழைய நண்பரான பாடகரும் திரைப்பட நடிகருமான மர்ஜானுடன் ஒரு அறைக்குள் தள்ளப்படுகிறாள், மேலும் சிறைக்கும் கடந்த காலத்திற்கும் இடையே கதை மாறுகிறது. சிறையில், கூகூஷின் மதகுருமார்கள் நடத்தும் விதம் திகிலூட்டும், ஆனால் அசுத்தமான, கணிக்க முடியாத சூழ்நிலையில், பெண்கள் தங்கள் கவனத்தை திசைதிருப்ப தங்கள் கதைகளைச் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள்.

கூகூஷ் ஒரு பரிதாபமற்ற குழந்தைப் பருவத்தை விவரிக்கிறார்: அவளது தாயின் பிரிவின் வலி, அவளது தந்தையின் தவறான புதிய மனைவி மௌனஸுக்கு சேவை செய்த நாட்கள் மற்றும் மாற்றாந்தாய் கோபத்திலிருந்து தனது சகோதரர்களைப் பாதுகாத்தது. அந்த நாட்களில், மேடையே அவளுடைய ஒரே நம்பகமான அடைக்கலமாகவும், மௌனஸுக்கு எதிரான அவளது ஒரே சக்தியாகவும் (உணவு வழங்குபவராக) இருந்தது. ஆனால் கூகூஷ் விரைவில் வீட்டை விட்டு வெளியேறினார், 17 வயதில், பிரபலங்கள், பொது ஆய்வு மற்றும் அடக்குமுறை எதிர்பார்ப்புகளின் அழுத்தங்களின் கீழ் நொறுங்கிய பல தொழிற்சங்கங்களில் முதல்வராக அவர் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

பொதுவில், அவள் சுதந்திரமாக இருந்தாள்: அவள் விரும்பியதை அணிந்தாள், அவள் விரும்பியபடி நகர்ந்தாள், பெரும்பாலான பெண்களால் பேச முடியாத வழிகளில் அன்பைப் பற்றி பேசினாள். அவரது குட்டையான ஹேர்கட், மினிஸ்கர்ட், தைரியமான ஐலைனர் மற்றும் மேடையில் அவளது பாதிப்பு மற்ற பெண்களைக் கவர்ந்தன. மதச்சார்பற்ற இசை மீதான ஒடுக்குமுறைகளுக்குப் பிறகு, ஈரானிய பெண்கள் தங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த கலைஞரின் மௌனத்தை தங்கள் சொந்தத்துடன் சமன் செய்தனர், மேலும் அவர் பொது வாழ்க்கையில் இருந்து காணாமல் போனது அவளை ஒரு வகையான இழந்த துறவியாக மாற்றியது. பழைய கேசட் நாடாக்கள் மூலம் அவர்கள் அவளை தனிப்பட்ட முறையில் நினைவு கூர்ந்தனர்: செலவழிக்கப்படாத அவர்களின் இளமையின் அழகான முகம், அவர்களின் ஆசைகள் மற்றும் கேட்கப்படுவதற்கான அவர்களின் ஏக்கம்.

அப்படியானால், கூகூஷின் ஒரு நினைவுக் குறிப்பு அவரது ரசிகர்களுக்கும், நமது கலாச்சாரக் காப்பகத்தின் முக்கிய அங்கமாகவும் உள்ளது. கோபமூட்டும் சக்தி ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றும் வியத்தகு திருப்பங்களுடன் அவரது கதைகளைப் படிப்பதில் ஒரு உண்மையான மகிழ்ச்சி. ஆனால் கூகூஷ் தனது இணை எழுத்தாளராக மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்த நினைவுக் குறிப்புக்கு தகுதியானவர். அவரது (வாழும்) கதை சிக்கலான ஒன்று, கலாச்சார அமைப்பு மற்றும் தனிப்பட்ட நுணுக்கம் நிறைந்தது, மேலும் இது வரலாற்று எடையைக் கொண்டுள்ளது. கூகூஷின் குரலின் விவரங்களைக் கவனத்தில் கொண்டு சக்திவாய்ந்த முறையில் வடிவமைக்கப்பட்ட கதையுடன் கூடிய நுட்பமான சொல்லுக்கு இது தகுதியானது. அதன் ஈரானிய ஊடுருவல் அகற்றப்பட்ட அல்லது மாங்கலாக, எழுத்து குறிப்புகள் தொடர்ந்து கிளிச், ஒரு-குறிப்பு எழுத்துக்கள் மற்றும் மெலோட்ராமாவாக இருக்கும். (ஒரு கச்சேரியில்: “ஒரு பெரிய ஆக்டோபஸ் ஒன்று கூடாரங்கள் பரந்த இடத்தில் பரவி இருப்பது போல் உணர்ந்தேன், இதனால் ஒரு அலை உருவானது, என்னையும் இசைக்கலைஞர்களையும் தாக்கும் முன் மேடையை நோக்கி விரைந்த ஆற்றல் அலை அதிவேகமாக வளர்ந்தது.”) ஒரு திறமையான இலக்கியக் கைக்கு இந்த நினைவுக் குறிப்பு எவ்வளவு நுட்பமாகவும் வெளிச்சமாகவும் இருந்திருக்கும். இன்னும், அது கூகூஷ் மற்றும் அவள் எங்கள் கவனத்திற்கு தகுதியானவள். எல்லோரும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய துணிச்சலான மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க வாழ்க்கையை அவர் வாழ்ந்தார்.

அவர் இறுதியாக 2000 இல் ஈரானை விட்டு வெளியேற அனுமதிக்கப்பட்டார். நாடுகடத்தப்பட்ட நிலையில், புதிய இசையை வெளியிட்டு உலகம் முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் செய்து தனது வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார். இரண்டு அமைதியான தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு கூகூஷின் முதல் நடிப்பு (டொராண்டோவில்) வரலாற்று சிறப்புமிக்கது: பார்வையாளர்கள் இழந்த அனைத்தையும் நினைத்து அழுதனர். விரைவில் அவரது இசை நிகழ்ச்சிகள் மீண்டும் தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான கூட்டங்களாக மாறியது: பழைய ஈரானியர்கள் புரட்சிக்கு முந்தைய நினைவுகளுடன் மீண்டும் இணைந்தனர். மூன்றாம் கலாச்சார குழந்தைகள் (மற்றும் பேரக்குழந்தைகள்) அவரது இசையின் மூலம் அவர்களின் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியைக் கண்டுபிடித்தனர். என் அம்மாவின் தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஈரானியப் பெண்களுக்கு, மிருகத்தனமான ஆண்களின் கைகளால் மிகவும் துன்பப்பட்டவர்கள், அவர்களின் சிலை மீண்டும் தனது கவனத்தை ஈர்ப்பதைப் பார்ப்பது ஒரு வகையான மறுமலர்ச்சியாக இருந்தது – அவர்களும், அவர்கள் தவறவிட்ட அனைத்தையும் மீண்டும் பெறுவது போல.