புலம்பெயர்ந்தோர் எங்கள் கலை, எங்கள் இசை, எங்கள் முழு வரலாற்றின் இதயத்தில் உள்ளனர். அதைத்தான் உரிமை உங்களை ஒப்புக்கொள்ளாது | ரோவன் வில்லியம்ஸ்

டபிள்யூபிரித்தானியாவில் தஞ்சம் புகுபவர்களின் உந்துதல்களின் வலிமிகுந்த இரு பரிமாணப் படம் மீண்டும் மீண்டும் விற்கப்படுகிறது. இந்த படத்தின்படி, புலம்பெயர்ந்தோர் நமது சமூகத்தின் நன்மைகளை அனுபவிக்க ஆர்வமாக உள்ளனர், ஆனால் அவர்கள் அதைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறார்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் கலாச்சாரங்களில் இருந்து வருகிறார்கள், அதன் மதிப்புகள் நம்முடையதை விட வியத்தகு முறையில் வேறுபடுகின்றன. நடப்பதை நினைத்துப் பாருங்கள்”சீர்ப்படுத்தும் கும்பல்கள்” ஊழல்: மறுக்கமுடியாத பயங்கரமான தொடர் நிகழ்வுகள், நிறுவன தோல்விகள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் குற்றம் சாட்டுவது, எந்த ஒரு “வேற்று கிரகவாசியும்” பாலியல் வேட்டையாடும் நபராக இருக்க வாய்ப்புள்ளது என்று கூறுகிறது, ஏனெனில் அவர்களின் கொள்ளையடிக்கும் நடத்தை அவர்களின் மத மற்றும் கலாச்சார பின்னணியின் நேரடி விளைவாகும்.

அடிக்கடி, புகலிடக் கோரிக்கையாளர்களைப் பற்றி நாம் தெரிந்து கொள்ள அனுமதிக்கப்படுவது என்னவென்றால், அவர்கள் நமது சமூக அமைப்பில் ஒரு இடத்தைக் கேட்கிறார்கள் – எரிச்சலூட்டும் விடாமுயற்சியுடன் – அவர்களுக்கு சொந்த உலகம் இல்லை, கலாச்சார உள்நாடு இல்லை, மர்மமான மற்றும் ஆபத்தான நம்பிக்கை அமைப்புகளைத் தவிர, உண்மையில் அடையாளம் காணக்கூடிய மனித மதிப்புகள் இல்லை. தூண்டப்படாத வன்முறையின் ஒரு பெரிய குற்றத்தில் சந்தேகத்திற்குரிய எந்தவொரு சந்தேக நபரின் இனத்தையும் உடனடியாக வெளிப்படுத்த இப்போது ஒரு காய்ச்சல் அழுத்தம் இருப்பதை இது விளக்குகிறது. கேம்பிரிட்ஜ்ஷயர் ரயில் தாக்குதல் (எங்கே, குழப்பமாக, அன்றைய ஹீரோ அ வட ஆப்பிரிக்க மனிதன் பின்னணி), அல்லது புலம்பெயர்ந்தோரைப் பற்றிய கதைகளை, பொதுவாக மத்திய கிழக்குத் தோற்றத்தில் இருக்கும் இளைஞர்களின் படங்களுடன் விவரிக்கும் டேப்ளாய்ட் பழக்கம்.

இந்த கட்டுக்கதையை உருவாக்குவதற்கு எதிராக பல்வேறு வழிகள் உள்ளன. ஒன்று, புலம்பெயர்ந்த தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்கள் தங்களைப் பற்றி உண்மையில் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கவும் கேட்கவும் தேவையான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்வது. புலம்பெயர்ந்த அனுபவங்களை மையமாகக் கொண்ட கலையை முன்னிலைப்படுத்தும் நோக்கத்தில் பல முயற்சிகள் உள்ளன – மேலும் விவாதிக்க சில வியத்தகு மற்றும் ஆழமான நிகழ்வுகள் உள்ளன. இஸாம் கோர்பாஜ்முதலில் சிரியாவைச் சேர்ந்த ஒரு கலைஞர், ஆனால் இப்போது கேம்பிரிட்ஜில் பணிபுரிகிறார், அவரது பாரம்பரியத்தை இன்று இடம்பெயர்ந்த அனுபவத்துடன் இணைக்கும் அசாதாரண படைப்புகளை உருவாக்கியுள்ளார். அவரது மிகவும் பயனுள்ள நிறுவல்களில் ஒன்று பிரிட்டனிலும் அமெரிக்காவிலும் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டது மற்றும் மூன்று தெய்வங்களின் சிறிய உருவங்களை சுமந்து செல்லும் பண்டைய சிரிய மாதிரி படகை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

ஆனால் புலம்பெயர்ந்தோர் உருவாக்கும் மற்றொரு வகையான “கலை” உள்ளது. அகதிகள் முகாமில் காலம் கடத்திய எவரும் இதை சந்தித்திருப்பார்கள். மக்கள் வீட்டில் இருந்து சிறப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பொருட்களைக் கொண்டு வருகிறார்கள்: பெரும்பாலும் கடைசி நேரத்தில், அதிகப் பிரதிபலிப்பு இல்லாமல், விஷயங்கள் பறிக்கப்படுகின்றன. 2019 ஆம் ஆண்டில், புலம்பெயர்ந்தோரின் குரல்களைக் கேட்கவும் கொண்டாடவும் வடிவமைக்கப்பட்ட கேம்பிரிட்ஜில் ஒரு கூட்டத்தை ஒன்றிணைத்த அறிஞர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களின் ஒரு சிறிய குழுவில் நானும் ஒரு பகுதியாக இருந்தேன். கோர்பாஜ் மற்றும் பிறரிடமிருந்து சில புதிய கலைப்படைப்புகளை எங்களால் வழங்க முடிந்தது, கலேஸ் முகாம்களில் தங்கள் திறமைகளை மெருகேற்றிய பாடலாசிரியர்களைக் கேட்கவும், வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களிலிருந்து உணவைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் முடிந்தது. மக்கள் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேறும் போது அவர்கள் எடுத்துச் சென்ற பொருட்களைப் பற்றி பேசுவதைக் கேளுங்கள்.

1990 களில் குரோஷியாவில் இருந்து தப்பியோடிய ராணுவ துப்பாக்கி சுடும் வீரர்களாக இருந்த 16 வயது இளம்பெண், மதத்தில் எந்த ஆர்வமும் இல்லாத போதிலும், எப்படி பைபிளை எடுத்தார் என்பதை எங்களிடம் விவரித்த புகைப்படக் கலைஞர் டிராகானா ஜூரிசிக்கை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதைப் பார்க்கும்போது, ​​பயங்கரமான மற்றும் அபாயத்தின் மிக மோசமான தருணங்களில் “மந்திரங்களாக” செயல்பட்ட பத்திகளை அவள் குறித்திருப்பதைக் கண்டாள். ஜூரிசிக் இன்னும் ஒரு வழக்கமான விசுவாசி. ஆனால் குழப்பத்தின் நடுவே பேசுவதற்கும் கேட்பதற்கும் அவளது கடந்த காலத்திலிருந்தும் அவளுடைய கலாச்சாரத்திலிருந்தும் ஏதாவது தேவைப்பட்டது. அவள் தனியாக பயணம் செய்யவில்லை என்பதை அவள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

சமீபத்தில், அசல் மாநாட்டு நடவடிக்கைகளின் வெளியீட்டைக் குறிக்கும் வகையில் மற்றொரு நிகழ்வை நடத்தினோம். இந்த கலைப்படைப்புகள் மற்றும் அவை உருவாகும் கற்பனை ஆகியவை தொடர்ந்து கவனத்திற்கு தகுதியானவை என்ற எங்கள் நம்பிக்கையில் நாங்கள் அனைவரும் வலுப்படுத்தப்பட்டோம், ஏனெனில் அவை நம் சொந்த கலாச்சாரம், கவிதை வடிவங்கள், கட்டிடக்கலை, பாடல் மற்றும் பலவற்றை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. மக்கள் பயணம் செய்ததால் அவர்கள் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள் – சில சமயங்களில் சுதந்திரமாக, சில சமயங்களில் அதிகம் இல்லை.

நாங்கள் “புலம்பெயர்ந்த வடிவங்கள்” என்று அழைத்தோம் 2019 பேச்சு வார்த்தை என்பது ஒரு அசல், ஹெர்மெட்டிக்கல் சீல் செய்யப்பட்ட கலாச்சாரத்தை சமரசம் செய்யும் ஒருவித மாசுபாடு அல்ல, ஆனால் ஒரு மொபைலின் தயாரிப்பு – மற்றும் பெரும்பாலும் கொடூரமான பாதுகாப்பற்ற மற்றும் நியாயமற்ற – மனித உலகம். நமது கடந்த காலத்திலிருந்து நாம் வேரோடு பிடுங்கப்படும்போது அதனுடன் உரையாடலில் புதிய விஷயங்களைக் காண்கிறோம். நாங்கள் பேசுகிறோம், தெரிந்ததைக் கேட்கிறோம், புதிய விஷயங்களைச் சொல்ல வேண்டும். ஒடுக்குபவர்கள் மற்றும் அடிமைகள் உட்பட அந்நியர்களின் ஒலியை உள்வாங்கிக் கொள்கிறோம், மேலும் எங்கள் சொந்தக் குரலைக் காண்கிறோம். எபிரேய வேதத்தின் மிகப் பெரிய மற்றும் அதிநவீன அமைப்பு – “பழைய ஏற்பாடு” – உலகின் பாதிக்கும் மேற்பட்ட மக்களின் கற்பனையை உருவாக்கியது, பாபிலோனில் கட்டாய இடப்பெயர்வு மற்றும் சுதந்திரமற்ற தலைமுறையின் மூலம் அதன் தற்போதைய வடிவத்தைக் கண்டறிந்தது தற்செயலானது அல்ல.

சுற்றிப் பாருங்கள்: புலம்பெயர்ந்தோருக்கான விருந்தோம்பல் என்பது குடியேறிய மக்கள் சகிப்புத்தன்மையுடன் கவர்ச்சியான பொழுதுபோக்கை அனுபவிப்பது மட்டுமல்ல. மேற்கத்திய இடைக்கால கட்டிடக்கலையின் பல சிறப்பியல்பு வடிவங்கள் – வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் அபே அல்லது பாராளுமன்றத்தில் நாம் காணும் வடிவங்கள் – சிலுவைப் போரின் போது மேற்கு ஐரோப்பாவிற்கும் மத்திய கிழக்கிற்கும் இடையே பொறியாளர்கள் மற்றும் கட்டிடக் கலைஞர்களின் வளர்ச்சிக்கு கடன்பட்டுள்ளன. நவீன மேற்கத்திய பிரபலமான இசையின் பெரும்பாலான ஸ்டைலிஸ்டிக் திறமைகள், கறுப்பின அமெரிக்க பாரம்பரியம் இல்லாமல் நினைத்துப் பார்க்க முடியாததாக இருக்கும் என்பதை நாங்கள் எளிதாக மறந்துவிடுகிறோம், இது அடிமைத்தனத்தின் புதிய மற்றும் பயங்கரமான உலகில் ஆப்பிரிக்க மொழிகளை மாற்றியமைத்து மறுவடிவமைத்தது.

புலம்பெயர்ந்தோர் உலகங்களை அவர்களுடன் எடுத்துச் செல்கிறார்கள், இந்த உலகங்களின் ஆழம் மற்றும் திரவத்தன்மைக்கு நாம் கவனம் செலுத்தாவிட்டால், நமது எல்லைகளுக்குள் நுழைவதற்கு நாம் விதிக்கும் நிபந்தனைகள் மனிதாபிமானமற்றதாகவும் எதிர்மறையானதாகவும் இருக்கும். ஒவ்வொரு புலம்பெயர்ந்தோரையும் ஒரு தனிநபராக அல்லது எல்லா விலையிலும் பாதுகாப்பைத் தேடும் தனிமனிதனாகவோ அல்லது மனித முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக நாம் நினைக்கும் அனைத்திற்கும் ஒரு எளிய எதிரியாகவோ திறம்பட சித்தரிக்கும் சொல்லாட்சியை நாடுவதை விட, புதியவர்களின் கற்பனைக்கு நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். புலம்பெயர்ந்தோருக்கு ஒரு முகம் அல்லது ஒரு வரலாறு மட்டும் இல்லை. சில ஒளிபுகா மற்றும் கெட்ட உலகக் கண்ணோட்டத்திற்கு அவை மறைக்குறியீடுகள் அல்ல. அவர்களுக்கு ஏஜென்சி இல்லை, குறிப்பாக நாம் கற்பனை என்று அழைக்கும் தனித்துவமான மனித வகை. அவர்களின் கற்பனைக்கு கவனம் செலுத்துவது நம் சொந்தத்தை கூட விடுவித்து, நம்மை ஒரு புதிய வெளிச்சத்தில் பார்க்க உதவுகிறது.