கிரேஸ் முர்ரேயின் வெற்று கேன்வாஸ் விமர்சனம் – 22 வயதான எழுத்தாளரின் சிறந்த அறிமுகம் | புனைகதை

எல்நமது நீதி உணர்வை புண்படுத்துகிறது: பொதுவாக, பொய்யனின் முகமூடியை அவிழ்த்து தண்டிக்கப்படுவதை நாம் பார்க்க விரும்புகிறோம். ஆனால், வஞ்சகத்தால் பொருள் ஆதாயம் கிடைக்காதபோது, ​​அந்தப் பொய் எந்த நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுகிறது – பொய்யர் எந்தத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய முயல்கிறார் என்பது குறித்தும் நாம் ஆர்வமாக இருக்கலாம். கிரேஸ் முர்ரேயின் நகைச்சுவையான, உறுதியான அறிமுகம் இதைத்தான் துல்லியமாக ஆராய்கிறது: ஒரு பொய்யின் விளைவுகள் மட்டுமல்ல, அது முரண்பாடாக, சில உண்மைகளை வெளிப்படுத்தும் வழிகள்.

நியூயார்க்கின் அப்ஸ்டேட்டில் உள்ள ஒரு சிறிய தாராளவாத கலைக் கல்லூரியில், சார்லோட் தனது தந்தை மாரடைப்பால் இறந்துவிட்டார் என்று கூறி தனது இறுதி ஆண்டைத் தொடங்குகிறார். உண்மையில், அவர் இங்கிலாந்தின் லிச்ஃபீல்டில் உயிருடன் இருக்கிறார். இந்தப் பொய்யானது சார்லோட்டின் உளவியலைப் பிரித்தெடுப்பதற்கான முக்கிய அம்சமாகும், அதே போல் சக மாணவி கட்டரினாவுடனான அவரது உறவுக்கான ஊக்கியாகவும் இருக்கிறது, இது புத்தகத்தின் முக்கிய கதையை உருவாக்கும் ஒரு அரை-காதல் கதையாகும்.

முர்ரேயின் உரைநடை ஒரு உற்சாகமான துல்லியம் மற்றும் அசல் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது, மேலும் வளாக அமைப்பு நகைச்சுவை மற்றும் சமூக வர்ணனை இரண்டிற்கும் ஒரு வளமான ஆதாரமாக உள்ளது. சார்லோட்டின் கல்வி ஆலோசகர் அவளிடம் ஊக்கமளிக்கும் விதமாக: “இங்குள்ளவர்களைத் தோல்வியடையச் செய்வதை நாங்கள் விரும்புவதில்லை” என்று கூறுவது போல, சில சிறந்த கலைப் பள்ளி நையாண்டிகள் உள்ளன. “டி-ஷெல்டு M&Ms; ஒரு குளியலறை செல்ஃபி தொடர்; ஜெஃப் பக்லியின் உணர்ந்த-முனை வரைதல்” உட்பட, முந்தைய இறுதித் திட்டங்களைப் பற்றி மௌனமாகப் பிரதிபலிக்கும் முன், “எனக்குத் தெரியும்” என்று அவர் பதிலளித்தார். முர்ரேயின் நகைச்சுவை முழுவதுமாக சரியாக மதிப்பிடப்படுகிறது: அது ஒருபோதும் அதன் கையை மிகைப்படுத்தாது அல்லது அதன் வரவேற்பை மீறுகிறது.

ஆனால் இது முதன்மையாக ஒரு நகைச்சுவை நாவல் அல்ல, அல்லது அது மிகவும் சோகமானது. கட்டரினாவுடனான சார்லோட்டின் உறவு ஆரம்பத்திலிருந்தே அழிந்துபோன, ஆபத்தான தரத்தைக் கொண்டுள்ளது, இது சார்லோட்டின் ஏமாற்றத்தால் மட்டுமல்ல, அவளது உணர்ச்சிப் பற்றின்மையினாலும், அவளுடைய சொந்த வார்த்தைகளில், “உணர்ச்சியற்ற அண்ணன்” ஆக அவள் முயற்சிக்கிறது. உளவியல் கூர்மையுடன், முர்ரே பெண்களின் எதிர்க்கும் இயல்புகளைப் பற்றிய ஒரு தனித்துவமான உணர்வை உருவாக்குகிறார், கத்தரினாவின் மிதக்கும் இனிப்பு, சார்லோட்டின் குளிர்ச்சியுடன் வேறுபடுகிறது.

ஒரு புத்தகத்தின் இதயத்தில் ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்கி, இந்த வகையான கதை சொல்பவர்கள் தந்திரமாக இழுக்க முடியும். முர்ரே இதை நன்கு அறிந்திருக்கிறார். சார்லோட் எங்களிடம் கூறுகிறார்: “எனது ஆளுமை ஒரு தனித்துவமான பற்றாக்குறையால் வகைப்படுத்தப்படலாம் – ஏறக்குறைய எல்லாவற்றிலும். நான் எனக்காகச் செய்த ஒரே விஷயங்களில் பொய் ஒன்றுதான், நான் சுறுசுறுப்பாக உணர்ந்த ஒரே நேரத்தில், உண்மையான மனிதனாக, நான் அதில் நன்றாக இருந்தேன். ஆனால் இது மற்றொரு இல்லாதது, இந்த இயலாமை.”

எப்போதாவது, நாவலின் முதல் பகுதியில், சார்லோட்டின் குரலின் விலகல் கொஞ்சம் அதிகமாக உணரலாம் (“நான் திரும்பி வந்தபோது, ​​லார்ஸ் எனக்காகக் காத்திருந்தார், தொலைபேசி இன்னும் கையில் இருந்தது. நான் அழுதிருக்கலாம் – சிவப்பு விளிம்பு, ஒரு பச்சை, வீங்கிய முகம் – ஆனால் அதைச் சொல்வது கடினம். நான் நன்றாக இருந்திருக்கலாம்”). ஆனால் சில கதைகள் இறுதியில் குரலின் எடையின் கீழ் கொக்கி வைக்கத் தொடங்கும் போது, ​​​​இங்கு நேர்மாறானது உண்மை. ஒட்டுமொத்த விளைவு சக்தி வாய்ந்தது, மேலும் நாவல் செல்லும்போது ஒரு நுட்பமான மாற்றம் உள்ளது, ஆழம் மற்றும் உணர்ச்சியில் படிப்படியாக அதிகரிப்பு. தாமதமாக, சார்லோட் தனது சற்றே பரிதாபகரமான ஆலோசகரை கேலி செய்வதில் தனது சொந்த எதிர்ப்பைக் குறிப்பிடுகிறார், இந்த மாற்றத்திற்காக கட்டரினாவை குற்றம் சாட்டினார்: “அவளுக்கு முன், யாருக்கும் ஒரு சூழல் இல்லை. அந்த மனிதனின் இரட்டை படுக்கையின் யோசனைக்கு அவள் என்னைத் திறந்துவிட்டாள், அவனுடைய தினசரி டீட்டர் மடுவுக்கு, அவனது அமைச்சரவையில் உள்ள ஃப்ளூக்ஸெடின் மருந்து.” நாவலின் முடிவில், சார்லோட்டின் கதையின் தாக்கம் வேண்டுமென்றே அந்நியப்படுத்துவதில் இருந்து ஆழமாக நகரும் நிலைக்கு மாறியது, வழியில் ஒரு தவறான குறிப்புடன்.

குணாதிசயமான பகுத்தறிவுடன், கதைக்கு நேர்த்தியான, உணர்வுபூர்வமான தீர்மானத்தை முர்ரே எதிர்க்கிறார். புத்தகத்தின் இறுதிக் காலாண்டைப் பற்றி நான் ஒரு முன்பதிவு செய்தேன், ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வெளிப்பாடு இறங்கும் போது, ​​அது சார்லோட்டின் பொய்க்கு ஒரு பகுதி விளக்கமாக பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை, இது இல்லாமல் நாவல் வலுவாக இருந்திருக்கும், அல்லது குறைந்த பட்சம் அது ஒரு தாமதமான வெளிப்பாடாக வழங்கப்படாமல் இருந்திருக்கும்; கட்டமைப்பின் பொருள் இந்த அம்சம் கொஞ்சம் குறைவாகவே உணரப்பட்டது. இருப்பினும், ஒட்டுமொத்தமாக, முர்ரே கூரிய கதை உள்ளுணர்வையும் உரைநடைக்கான சரியான செவியையும் காட்டுகிறார்.

ஒரு இளம் எழுத்தாளரின் வயதை அனுசரணையாக இல்லாமல் குறிப்பிடுவது கடினம், அதனால் முர்ரேக்கு வெறும் 22 வயதுதான் என்பதை நான் உழைக்கத் தயங்குகிறேன். ஆனால் இந்த நாவலின் பெரும்பகுதியை எழுதியதற்காக, இந்த நாவல் அமைந்த நாட்டில் பீர் வாங்கும் வயதை அடையும் முன்பே அவர் எழுதியதற்கு தகுதியானவர் என்று நான் கருதுகிறேன். அவள் தேவை என்று இல்லை; எந்த வயதினருக்கும் இது ஒரு சிறந்த அறிமுகமாகும்.